Betalingsachterstand kan duur uitdraaien
België bengelt aan de staart van het Europese peloton op het vlak van
wanbetaling bij handelstransacties. Nochtans geldt er sedert 7 augustus 2004 een nieuwe wet op betalingsachterstand, die ook geldt voor overeenkomsten die vóór de datum van de nieuwe wet gesloten zijn. Omdat deze nieuwe wettelijke bepalingen nog niet veel bekend zijn bij
schuldeisers en schuldenaren, vat advocaat Filip Gilson de voornaamste principes samen.
De juridische risico’s die wanbetalers lopen
Schuldenaars die te laat betalen, leggen zware administratieve en financiële lasten op de bedrijven aan wie ze geld verschuldigd zijn. Bovendien vormt betalingsachterstand een belangrijke oorzaak van insolventie zodat het de overlevingskansen van de schuldeisers bedreigt. Met de nieuwe wet ter bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties wil de Belgische wetgever, in navolging van de Europese wetgever, buitensporige betalingstermijnen en -achterstand verminderen. De wetgever wenst hiermee uitdrukkelijk de belangen van de kleine en middelgrote ondernemingen te behartigen. De nieuwe wet is eigenlijk van toepassing op alle betalingen tot
vergoeding van handelstransacties. Meer bepaald gaat het over
transacties tussen ondernemingen onderling of tussen ondernemingen aan de ene kant en aanbestedende overheden of aanbestedende diensten anderzijds, waarbij er goederen geleverd of diensten verricht worden. Dit wordt wel beperkt tot gevallen waarin de ondernemingen in kwestie handelen in het kader van hun zelfstandige economische of beroepsmatige activiteit. De wet is dus niet van toepassing als (minstens) één van de betrokken partijen een particulier of consument is die handelt buiten het kader van zijn beroepsactiviteiten.
Wettelijke betalingstermijn
Om de
betalingsachterstand bij handelstransacties te verminderen, worden er een aantal vernieuwingen ingevoerd: een wettelijke betalingstermijn van dertig dagen, de afschaffing van verplichte voorafgaande ingebrekestelling om de moratoire intresten te doen lopen, de invoering van een bijzondere wettelijke intrestvoet en het recht op een vergoeding voor de invorderingskosten. Om te beginnen voert de wet voor handelstransacties een nieuwe wettelijke
betalingstermijn van dertig dagen in. Deze termijn kan op drie momenten beginnen lopen. In principe vangt de termijn aan op de dag volgend op die van de ontvangst van de factuur door de schuldenaar. Als deze datum niet vaststaat, of als de schuldenaar de factuur eerder ontvangt dan de goederen of de diensten, moet de termijn gerekend worden vanaf de dag volgend op die van de ontvangst van de goederen of de diensten. Ten slotte is er het geval dat de wet of de overeenkomst voorziet in een procedure voor aanvaarding of controle. De controle heeft tot doel om na te gaan of de goederen of diensten overeenstemmen met wat de overeenkomst bepaalt. Als de
schuldenaar de factuur ontvangt vóór of op de datum waarop de aanvaarding of de controle plaatsvindt, beginnen de dertig dagen te lopen op de dag volgend op die van de aanvaarding of controle.
