Waar blijven de Chinezen?
België lokt amper investeringen uit China
China is het land met een van de sterkst rijzende economieën. Met 1,2 miljard inwoners vormt China de grootste consumentenmarkt ter wereld, althans in aantallen. Voor grote multinationals is het dus zeker interessant zich in China te vestigen, wat ze ook massaal doen. China zet alles in op de kenniseconomie, en dat vertaalt zich in uitstekende exportcijfers. Het land vertegenwoordigt 55 procent van de wereldmarkt voor fototoestellen en laptops en 30 procent van de markt voor televisietoestellen. En uiteraard huizen er in China ook heel wat investeerders die de wereld afschuimen op zoek naar – bvb – een geschikte locatie voor een nieuwe vestiging of de overname van een bestaand bedrijf. Het geld van die investeerders belandt spijtig genoeg niet reeds te dikwijls in ons land, zo blijkt uit een studie die Daniël Van Den Bulcke en Haiyan Zhang, verbonden aan de Universiteit Antwerpen, in opdracht van het VBO uitvoerden. Beide professoren brachten de Chinese investeringsstromen in kaart. Deze blijken vooral naar Azië en Zuid-Amerika te vloeien, en in veel mindere mate naar Europa. Binnen Europa behaalt Denemarken (12,45 directe buitenlandse investeringen, of DBI, per capita) veruit het hoogste bedrag aan Chinese investeringen. Daarna volgen Spanje (3,01), Groot-Brittannië (1,82) en Duitsland (1,57). België bengelt ergens achteraan het lijstje met een povere score van 0,02 DBI per capita. Dat is jammer, want hoewel het aandeel van de Chinese DBI in het wereldvolume vandaag beperkt blijft tot 0,5%, neem dit wel exponentieel toe. Professor Van Den Bulcke stelt dat de Chinese investeringsdynamiek een groeipercentage kende van 36 procent tussen 2002 en 2005. Als dit zich verder zet, zal China zich volgens UNCTAD-enquêtes binnen afzienbare tijd bijde top vijf van investeringslanden kunnen bevinden.
België haalt niet alleen amper investeerders binnen; Chinese bedrijven trekken zelfs weg. Haiyan Zhang: “Vorig jaar waren er in België nog maar een twaalftal Chinese bedrijven geregistreerd, in de jaren negentig waren dat er nog dertig.” Wat is er aan de hand? Ligt onze cultuur de Chinezen misschien niet? Volgens Haiyan Zhang kan het dat niet zijn: “Het typische aan de Chinese businesscultuur is dat zakendoen meestal gebeurt onder vrienden, of met familie. Wie wil onderhandelen met een belangrijke investeerder zal moeten proberen te infiltreren in zijn sociaal netwerk. Hierdoor wordt de waarde van een contract ook veel minder belangrijk dan hier bij ons. Vlamingen zijn op dat vlak een pak soepeler dan bvb Duitsers, die er niettemin toch in slagen om de Chinese investeerders aan te trekken.” Volgens professor Van Den Bulcke kan de aantrekkingskracht van Duitsland voor Chinese investeerders verklaard worden door de offensieve wervingsstrategie van de Duitsers: “In Hamburg alleen reeds zijn er vierhonderd Chinese bedrijven. De Duitsers doen er alles aan om dat zo te houden. Zij bieden hen infrastructuur aan en één aanspreekpunt voor klachten en administratie. Het werkt. Een ander punt is dat de Duitsers zich niet enkel richten op de grote bedrijven, maar ook lees meer over Waar blijven de Chinezen?
